هنوز خیلی از ماها تفاوت دوست داشتن با عادت کردن رو درک و حسش نکرده ایم ،با یکی حرف میزنیم و این حرف زدنمان مدتها طول میکشه و کلی بهش عادت میکنیم و بعد جدا شدن کلی قیل و داد که عاشق بودیم و اینطور شد و اونطور که اگه پای عاشقی در میون بود که مطمئنا هیچکدوم از طرفین به هر قیمتی هم بود از هم جدا نمیشدند و تا نفس داشتند پای هم میموندندکه البته آدم این موضوع رو بعد گذشت چندین وقت که بیاد اون ایام میفته میفهمه و چه خوب که با بیاد افتادن اون روزها افسوس اینکه خیلی چیزها رو برای هیچ از دست داده نخوره و لبخندی بزنه  که چیزهای کودکانه ای. (قابل توجه رهای عزیز). عشق چیزی نیست که آدم بتونه تو جایی پیدا کنه و یا اینکه با مراجعه به جایی و یا با پرسیدن از کسی اونو بفهمه و یا اینکه واسه اون نقدی بنویسه و تفسیر کنه (برای نیلوفر عزیز) عشق چیزیه که آدم باید خودش حسش کنه درکش کنه لمسش کنه باهاش زجر بکشه از گریه کردن خجالت نکشه و نذاره  بهر قیمتی هم که شده یه لحظه از هم جدا بشن  هر دو برای هم بتی باشند قابل پرستش .(آیا تو این موقع میشه بالاتر از گل چیزی بهم بگن لیلای عزیز).زمون دانشجویی اغلب هر ترمی با یکی دو نفر حرف میزدم(حرف نه دوستی) ولی هیچکوم حسی رو تو من بوجود نمی آوردند که بتونم بهشون کلمه دوست رو خطاب کنم.یادمه یه بار تو دانشگاه تو یه مسابقه رزمی یکی از دانشجویان بر اثر ضربه طرف مقابل بزمین افتاد و نتونست از زمین بلند بشه که از اون طرف دیدیم یه دختر از بالای نرده ها پریده و بسمت تشک دویده و سر اون رزمکار رو تو بغلش گرفت و شروع بگریه کرد.اون موقع بود که لرزیدم و اون خلا بزرگ رو تو وجودم بیش از بیش حس کردم ولی بازم این چیزا رو فقط تو فیلما فکر میکردم پیدا کنم تا اینکه اونو دیدم ، و همون روزای اول تونستیم خلا همدیگه رو پر کنیم عاشق بشیم همدل و یار هم باشیم و قول دادیم تا آخرش باهم باشیم با هم نفس بکشیم و اون زمون بود که دیدم  همه چیزهایی که تو فیلمها دیدم تو دوستی ما هم بوده و هست و این هر روز بیشتر شد تا اینکه یه روز هم نتونستیم دور از هم بمونیم.بهترین لحظاتمون لحظه ای بود که با هم بودیم تا اینکه یکی اومد و مایی که یکروز نمیتونستیم از هم دور باشیم رو جدا کرد و باعث شد دور باشیم و تحمل کنیم و زجر این دوری رو بکشیم بدون اینکه حتی بتونیم یه لحظه جرات اعتراض داشته باشیم و تازه لبخندی هم به او بزنیم که اون یکنفر میشا نام داره.